benim bir yalnızlıktan ötekine
sonu gelmez sokaklar döşediğim günler
meğer o’ymuş
ürkek adımlarıyla ardımdan gelen
geçip karşısına içimdeki çocuğun
olur olmaz masallar söylerken
bilsem
ne olur beni de yangınına ekle
der miydim hiç
mırıltılarla tırmanırken gecelerime
nasıl da anlamamışım
o’ymuş adına aşk denen
biz şimdi onunla
devrildi devrilecek bir ağacın
nice ölümlere aday
iki dalıyız
artık kimseler sokulamıyor yanımıza
pür telaş bir çocuk sesinden
ve şiirden başka
